In zijn werkzame leven als componist liet Ludwig van Beethoven (1770-1827) zich met allerlei genres in, maar tegenwoordig worden zijn composities in drie verschillende genres gerekend tot het beste dat hij heeft nagelaten: zijn symfonieën, strijkkwartetten en pianosonates. Een bijzonder aan de laatste werkgroep is dat de pianomuziek hem zijn hele loopbaan door heeft begeleid: aan strijkkwartetten en symfonieën begon Beethoven aanmerkelijk later dan aan pianosonates. Beethoven was zelf een goede pianist en begon zijn loopbaan als pianovirtuoos.

Tegelijk vonden er in Beethovens levensdagen belangrijke ontwikkelingen plaats in de pianobouw. Enerzijds werd Beethoven geïnspireerd en beperkt door de mogelijkheden van de piano’s van zijn tijd, anderzijds stimuleerde Beethovens pianomuziek en Beethovens persoonlijke contacten met pianobouwers fabrikanten veranderingen aan hun instrumenten door te voeren.

In de lezing zal worden ingegaan op de pianist Beethoven, de pianobouwers in zijn tijd en de weerslag van beide op Beethovens pianomuziek. Beethovens 32 pianosonates worden gerekend tot het grootste dat er ooit voor de piano is gecomponeerd. Met de kwalificatie dat Beethovens pianosonates ‘het Nieuwe Testament’ voor de pianist vormden, trachtte dirigent en pianist Hans von Bülow het niet te overschatten belang van deze werken voor het voetlicht te krijgen. Ze zijn onvermijdelijk voor elke pianostudent aan een conservatorium en ze behoren tot het kernrepertoire voor pianorecitals over de hele wereld. Het belang van Beethovens sonates blijkt eveneens uit het intensieve gebruik van deze werken tijdens muziektheorielessen aan het conservatorium.

Aanvraag voor deze lezing is mogelijk via het contactformulier.